അവസാനത്തെ യാത്രായാമങ്ങള്‍
റമീസ് അബൂബക്കര്‍
വീടിന്റെ ചുമരുകളില്‍ പ്രകാശത്തിന്റെ വിരലുകള്‍ തൊട്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ജനല്‍പ്പാടുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവ് കട്ടിലിന്റെ അരികില്‍ വെളുത്ത ചായലുകള്‍ വീഴ്ത്തി. പക്ഷേ, ആ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുന്ന അവളുടെ ദീര്‍ഘനിശ്വാസങ്ങളുടെ താളം മാത്രം ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.
അവള്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.
ആ കണ്ണുകള്‍ അടയാത്തതിന് പിന്നിലെ കാരണം എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. കാരണം, എനിക്കും ആ അവസ്ഥയായിരുന്നു.
ഞാനും ഉറക്കമില്ലാതെ കട്ടിലില്‍ കണ്ണുമിഴിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
കാരണം തേടി ഞങ്ങള്‍ ഭൂതകാലത്തിന്റെയോ ഭാവിയുടെയോ വലിയ മാപ്പുകള്‍ പരതിയില്ല. അത് തിരഞ്ഞ് മനസ്സിനെ അലട്ടേണ്ട ആവശ്യമേയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അഞ്ച് വര്‍ഷം മുന്‍പ് നാട്ടില്‍ വേരൂന്നാന്‍ തുടങ്ങിയ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്, ഒരു ഇടവേളയുടെ അണക്കെട്ട് തുറന്ന് വീണ്ടും മറ്റൊരു പുതിയ ദേശത്തേക്ക്, അപരിചിതമായൊരു ആകാശത്തിന് കീഴിലേക്ക് കൂടുമാറേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ മനോവിഷമമായിരുന്നു അത്.
അഞ്ച് വര്‍ഷം… ചെറിയൊരു കാലമല്ല. ഈ മണ്ണില്‍, ഈ വീടിന്റെ ചുവരുകളില്‍, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചിരികളില്‍, ബന്ധുക്കളുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ ഞങ്ങളുടെ ആത്മാവ് പകുതി പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഞങ്ങള്‍ നട്ടു വളര്‍ത്തിയ ചെടികള്‍, വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് സംസാരിച്ചിരുന്ന ചായക്കടകള്‍, മഴക്കാലത്ത് മുറ്റത്ത് വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ സംഗീതം…
അങ്ങനെയെത്രയെത്ര ഓര്‍മ്മകളാണ് ഓരോ കോണിലും ഞങ്ങളെ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നത്. ഈ മണ്ണില്‍ വീണ്ടും വേരുകളാഴ്ത്തി തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും വിധി ഞങ്ങളെ വീണ്ടും യാത്രയുടെ പെട്ടിപെറുക്കലുകളിലേക്ക് തള്ളിയിടുകയാണ്.
‘ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ?’ അവള്‍ ഇരുട്ടില്‍ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ ചോദിച്ചു.
‘ഇല്ല,’ ഞാന്‍ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.
ആ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരത്തിനും ഇടയില്‍ വലിയൊരു കടലിന്റെ ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി പെട്ടെന്ന് തീരുന്നതേയല്ലെന്ന് തോന്നി. നാളെ ഈ മുറിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന സത്യം ഉള്ളില്‍ വലിയൊരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ചു. കട്ടിലിന്റെ വിരിയില്‍ ഞങ്ങളുടെ വിരലുകള്‍ അറിയാതെ കോര്‍ത്തിണക്കപ്പെട്ടു. ആ കൈകളിലെ തണുപ്പ് ഞങ്ങളുടെ ഉത്കണ്ഠയുടെ ആഴം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുലര്‍ച്ചെയുടെ ആദ്യ വെളിച്ചം ജനലിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് പടര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ എഴുന്നേറ്റു. യാത്രയ്ക്കായി ഒരുക്കിവെച്ച പെട്ടികള്‍ ആ മുറിയുടെ മൂലയില്‍ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം പോലെ നിശ്ചലമായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്തിറങ്ങി നിന്നപ്പോള്‍ കാറ്റിന് പോലും യാത്രപറയലിന്റെ ഈണമായിരുന്നു. സ്വീകരണമുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുക്കളെയും അവസാനമായി ഒന്നുകൂടി നോക്കിക്കണ്ടു. ഇനി ഇതെല്ലാം തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകളുടെ മാത്രം ഭാഗമായിരിക്കും.
വീണ്ടും ഒരു ദേശത്തിന്റെ അന്യനാമങ്ങളിലേക്ക്, അപരിചിതരായ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലേക്ക്… പുതിയ പ്രഭാതങ്ങളും കാത്തിരിപ്പുകളും ഞങ്ങളെ തനിച്ചാക്കില്ലെന്ന പ്രത്യാശയോടെ, ആ വേര്‍പാടിന്റെ നോവിലും പരസ്പരം താങ്ങായി നില്‍ക്കുമെന്ന ഉറപ്പില്‍ ഞങ്ങള്‍ ആ യാത്രാപഥത്തിലേക്ക് പതുക്കെ ചുവടുവെച്ചു.