വൃദ്ധസദനം വേരുകളെ മറക്കുന്നൊരു സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണാടി
ഖാലിദ് കെ.വി, ദാന ഹൈപ്പര്‍മാര്‍ക്കറ്റ് , ദോഹ
പത്തു മാസം ഗര്‍ഭത്തില്‍ ചുമന്ന അമ്മയുടെ വേദനയും, ഒരു കുഞ്ഞിനെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കാന്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ ഒഴുക്കിയ വിയര്‍പ്പിന്റെ വിലയും മനസ്സിലാക്കാതെ, ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തില്‍ അവരെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരിടമായി നമ്മുടെ നാട്ടിലും വൃദ്ധസദനങ്ങള്‍ പെരുകുകയോ
ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്ന നിമിഷം മുതല്‍ അതിന്റെ ഓരോ ചുവടിനും പിന്നില്‍ മാതാപിതാക്കളുടെ ത്യാഗമുണ്ട്. സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും മാറ്റിവെച്ച്, മക്കളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് നിറം പകരുന്നവരാണ് മാതാപിതാക്കള്‍. മക്കളുടെ സന്തോഷത്തിനായി അവര്‍ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ക്ക് കണക്കില്ല. എന്നാല്‍ കാലം കടന്നുപോകുമ്പോള്‍, ഒരിക്കല്‍ വിരല്‍പിടിച്ച് നടത്തിച്ച ആ കൈകളെ തന്നെയാണ് ചിലര്‍ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് പതുക്കെ അകറ്റിനിര്‍ത്തുന്നത്.
വൃദ്ധസദനം എന്നത് ഒരു കെട്ടിടം മാത്രമല്ല; ചിലപ്പോള്‍ അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിക്കു മുന്നില്‍ ഉയര്‍ത്തിവെക്കുന്ന കണ്ണാടിയാണ്.
മാതാപിതാക്കള്‍ മക്കളെ ഒരിക്കലും ശപിക്കില്ല. കാരണം, അവരുടെ കണ്ണില്‍ മക്കള്‍ എത്ര വളര്‍ന്നാലും അവര്‍ എന്നും തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. മക്കള്‍ എത്ര അകന്നുപോയാലും ഒരു അമ്മയുടെ ഹൃദയം അവര്‍ക്കായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഒരു പിതാവിന്റെ മനസ്സ് മക്കളുടെ നന്മയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കും.
പണവും സൗകര്യങ്ങളും നല്‍കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മാതാപിതാക്കളുടെ കടമ തീരുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടത് മക്കളുടെ സാന്നിധ്യവും സ്‌നേഹവും കരുതലും ബഹുമാനവുമാണ്. ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ നമ്മെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച കൈകള്‍ക്ക് വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ തിരിച്ചൊരു താങ്ങാകാന്‍ കഴിയുക എന്നതാണ് മക്കളെന്ന നിലയില്‍ നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം.
ഇന്ന് നമ്മള്‍ ഏറെ വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയവരാണെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഒരു ചോദ്യം നമ്മള്‍ സ്വയം ചോദിക്കണം:
‘അമ്മ’ എന്ന വാക്കിന്റെ മഹത്വം നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
അറിവ് നേടാനും ജോലി നേടാനും പണം സമ്പാദിക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മാതാപിതാക്കളെ എങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കണം, മുതിര്‍ന്നവരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം, സഹജീവികളോട് എങ്ങനെ കരുണ കാണിക്കണം, മനുഷ്യനായി എങ്ങനെ ജീവിക്കണം ഇതൊക്കെ പഠിപ്പിക്കുന്നതില്‍ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ഇനിയും ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട്.
വിദ്യാഭ്യാസം വെറും ഉപജീവനത്തിനുള്ള മാര്‍ഗം മാത്രമായി മാറരുത്. അത് മനുഷ്യനെ കൂടുതല്‍ നല്ല മനുഷ്യനാക്കുന്ന വെളിച്ചമാകണം.
നമ്മുടെ വീടുകളില്‍ നിന്നാണ് ഈ മാറ്റം ആരംഭിക്കേണ്ടത്. മക്കള്‍ക്ക് നല്ല മാര്‍ക്ക് നേടിക്കൊടുക്കുന്നതിനൊപ്പം നല്ല മനസ്സും മൂല്യബോധവും നല്‍കണം. മാതാപിതാക്കളെ സ്‌നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും, മുതിര്‍ന്നവരെ ആദരിക്കാനും, അശരണരോട് കരുണ കാണിക്കാനും അവരെ പഠിപ്പിക്കണം.
കാരണം, ഇന്ന് നാം നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നത് നാളെയുടെ തലമുറ നമ്മോട് എങ്ങനെ പെരുമാറും എന്നതിന്റെ വിത്താണ്.
വാര്‍ദ്ധക്യം ആരെയും ഒഴിവാക്കില്ല. ഇന്ന് മാതാപിതാക്കളെ കൈപിടിച്ച് നടത്തേണ്ടത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണെങ്കില്‍, നാളെ നമ്മുടെയും കൈപിടിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാകണമെങ്കില്‍ സ്‌നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും സംസ്‌കാരം നാം ഇപ്പോഴേ വളര്‍ത്തണം.
ഇനി വൈകിക്കൂടാ.
നമ്മുടെ വീടുകളില്‍ നിന്ന് മാറ്റം തുടങ്ങട്ടെ.
നമ്മുടെ മക്കളില്‍ നന്മയുടെ വിത്തുകള്‍ പാകട്ടെ.
മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ണുനീരിന് പകരം സന്തോഷം നിറയട്ടെ.
വൃദ്ധസദനങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കളുടെ അവസാന അഭയകേന്ദ്രങ്ങളാകാതെ, സ്‌നേഹവും കുടുംബബന്ധങ്ങളും കൂടുതല്‍ ശക്തമാകുന്ന ഒരു സമൂഹം നമുക്ക് പടുത്തുയര്‍ത്താം.
ഭാവിതലമുറയെ അറിവുള്ളവരാക്കുന്നതിനൊപ്പം നന്മയുള്ളവരാക്കാനും നമുക്ക് കൈകോര്‍ക്കാം.